Opstaan voor ouderen

Toen ik laatst op een woensdagochtend in de trein naar Den Haag zat, stroomde station na station de trein vol met mensen. Op een gegeven moment waren de zitplaatsen op. Toch bleven de mensen komen. Op den duur kwam een wat ouder stel mensen de trein binnen lopen. Ik zit ongeveer in het midden en verbaas me er over dat niemand voor deze 2 oudere medemensen opstaat. Ik tik mijn reisgenote aan en zij twijfelt geen moment en samen staan we op en bieden onze zitplek aan. Zoals het hoort.

Ik heb nog niet vaak zulke blije mensen gezien. 'O, wat aardig, wat vriendelijk, dat maak je niet meer mee tegenwoordig, dit stel ik zo prijs'. Etc. Etc. Even later wordt mevrouw gebeld en nog even lyrisch als op het moment dat we op stonden vertelt ze direct aan de persoon met wie ze belt: 'Nou, wat ons nu toch is overkomen, we lopen de trein in, geen zitplek te vinden en zonder te vragen staan er gewoon 2 jongelui voor ons op en laten ons zitten. Zo fijn vind ik dat. Dat merk je niet meer tegenwoordig.'

Op zo'n moment weet je dat je een goede daad verricht hebt en dat ik de volgende keer met alle liefde weer zo'n attentmoment creeër, mede ook door de reactie van de oudere medemens.